Doorstuurmails

Ik zal vast de eerste niet zijn die er over schrijft noch de enige zijn die er een mening over heeft. Ze stromen dagelijks mijn postbox in en ik vraag me af, waarom? Waarom vinden vrouwen (ik heb nog nooit een doorstuurmail van een man gehad!) het nodig om de doorstuurmails die ze zelf gekregen hebben, ook nog eens door te sturen? Er staan in de regel wat ‘hartverwarmende’ woorden in, ze schenken je liefde, een bloemetje of een engel en melden dat het belangrijk is dat deze woorden weer gedeeld worden met anderen en o ja, ook met de verzender. Als je om haar geeft tenminste. En als we een beetje mazzel hebben gebeurd er de volgende dag iets moois, sterker nog, het tijdstip van dat moois staat er ook nog eens in genoemd. Dan moet het toch wel waar zijn?

Denken wij dat echt? Ik vraag me af of  we ons niet gewoon verplicht voelen tegenover de verzender.  Ik kan me niet voorstellen dat we op dit soort berichten zitten te wachten, vinden we deze mails zelfs vervelend maar zijn we bang om niet aardig gevonden te worden als we niet doen wat ons gevraagd wordt. En ach, het is een kleine moeite om het door te sturen naar minstens tien anderen. Die we dan vervolgens ook weer met een dilemma (lees: verplichting) opzadelen.

Waarom staan we er niet meteen bij stil dat de bedenker van de doorstuurmail een volslagen onbekende van ons is, die dit gedaan heeft uit puur winstbejag. Pure manipulatie! Een adressenmakelaar die op deze manier aan heel veel mailadressen komt die vervolgens verkocht worden. Die gaan we toch niet spekken?