Mijn moedertje is beroofd.

We lezen er allemaal dagelijks over in de krant. Oudere mensen die geld afhandig worden gemaakt door mooie praatjes. Of juist spullen worden aangesmeerd of op ordinaire wijze van hun beurs worden beroofd. Met of zonder mishandeling, want voor 25 euro slaan ze je ‘met liefde’ in elkaar. Wie ‘ze’ zijn laten we maar even in het midden, discrimineren mag niet, bevooroordeeld zijn eigenlijk ook niet.
Of ik met het benoemen van het vermoedde land van afkomst van de vrouwen die twee dagen terug mijn moeder beroofden, ook discrimineer weet ik niet. Ze waren zeker niet van Nederlandse afkomst. Doet het er wel toe waar ze vandaan kwamen? Best vreemd dat wij, als we het over negatieve handelingen hebben, vaker geneigd zijn om het land van herkomst te benoemen als dat we dat doen bij positieve handelingen. Of verbeeld ik me dat?
Terug naar de beroving. Mijn moeder ging naar de bank om geld op te nemen. Ze zou er beter aan doen haar dagelijkse dingen te pinnen maar ze is 85 jaar en kan maar niet wennen aan pincodes en het digitale betaalverkeer. Ze herinnert zich achteraf twee vrouwen die in het bankgebouw op een bankje zaten maar schonk er op dat moment geen aandacht aan. Zij deed haar opname van 250 euro en vertrok met haar rolator naar de supermarkt. Ze kocht daar boodschappen voor ruim 40 euro. Ze voelde zich moe door haar rugklachten en isias. Ze twijfelde bij het kraampje van de Vietnamees om nog iets hartigs te kopen, was al op zoek naar haar portemonnee die op dat moment nog in haar tas bleek te zitten. Ze besloot toch door te lopen naar huis.
Bij de portiek van het appartementencomplex zag de bovenbuurman, die zijn postkastje kwam legen, moeder al aankomen en hield de deur voor haar open. Tegelijkertijd wilden er ook twee vrouwen naar binnen. Noch mijn moeder noch de buurman kende deze vrouwen. Wat op zich niet vreemd was want er waren al verschillende appartementen recent verkocht en dit hadden nieuwe bewoners kunnen zijn.
Buurman stapte als eerste in de lift. Mijn moeder stelde voor dat de vrouwen voor haar de lift in gingen omdat mijn moeder er dan weer als eerste uit kon op de eerste etage. Eén vrouw stapte in maar de andere bleef dralen achter mijn moeder. Buurman vroeg nog naar welke etage ze moesten. ‘Naar boven,’ was kort het antwoord. De vrouw achter mijn moeder begon te gebaren naar de vrouw die al in de lift stond en dan ineens stapte de laatste weer uit de lift en vertrokken ze samen weer naar buiten. Buurman en mijn moeder keken raar op en hadden het er nog even over, vooral dat ze zich zo vreemd gedroegen.
Eenmaal binnen besloot mijn moeder eerst te gaan zitten en uit te rusten. Pas laat op de avond ruimde ze haar tas uit en wilde naar bed gaan. Haar beurs gaat dan altijd mee, maar dit keer zat deze niet meer haar tas. Ze ging nog op zoek omdat ze zich afvroeg of ze soms al eerder bezig was geweest met uitruimen. Tevergeefs, haar portemonnee bleek weg en ze herinnerde zich weer het tafereel in de portiek. Het was op dat moment 23.00 uur en ze besloot de politie te bellen. Ze kwamen langs en hielpen mijn moeder de passen te blokkeren die in de portemonnee zaten. Haar ID en andere passen kwamen dan de volgende dag wel.
De volgende morgen sms’te mijn zusje mij over hetgeen wat was gebeurd en dat ze met moeder aangifte zou gaan doen. Ook een bezoekje naar de verzekering leek haar zinvol.
Vanmorgen ging ik bij moeder langs om een telefoongesprek met de tussenpersoon van de verzekering te hebben. Inmiddels zou dan wel uitgezocht zijn of deze beroving gedekt was. Ze was nog steeds enigszins ontdaan, maar niet over de rooie. Vertelde van hetgeen er gebeurd was en over haar bezoek van de politie. Deze had uitleg gegeven hoe gehaaid dit soort berovingen gingen. Hans Kazan was er niets bij. Vingervlug blijkt dit tuig te zijn. Toch gaf ik mijn moeder ook wat instructies mee over het omgaan met haar tas en portemonnee en over de inhoud daarvan. Want daar waren zeker ook verbeteringspunten te benoemen. En nu maar hopen dat ze gewoon haar dagelijkse dingetjes weer durft te doen. En nee… er bleek geen dekking te zijn op de polis, dat is weer een ander soort tuig.