niet uit te leggen

Hoe kun je het nu zo lang leuk vinden om op dezelfde plaats je vakantie door te brengen? En naast je vakantie dan ook nog al die weekenden? We proberen dan uit leggen dat we het hier zo leuk hebben, dat geen seizoen hetzelfde is en dat we er goede contacten hebben. Het overtuigt de vragenstellers niet echt. Maar het is toch geen strandweer? Roepen ze, als er slechts één wolkje aan de lucht hangt. Het is eigenlijk nooit mooi weer in Nederland, stellen ze kordaat.

kom eens langs

Er is eigenlijk maar één oplossing om anderen te overtuigen dat een strandhuis bezitten, zelfs in Holland, echt heel leuk is. En dat is ze uitnodigen om er een poosje te vertoeven. Nu zijn er heel veel ongelovige Thomassen om mij heen en ik zie het gebeuren dat ik, door alsmaar Thomassen in mijn huisje uit te nodigen ik er zelf niet meer heen kan, dus verwerp ik onmiddellijk deze optie. Ze kunnen komen, voor één dagje. Tja, en dan zie je het gebeuren, ze bellen af want ze vinden het geen strandweer. Wij vinden van wel maar stoppen met uitleggen waarom.

bepakt en bezakt

Hier in deze column wil ik nog wel een poging wagen. Het kost wel wat omschakelingsvermogen om je los te rukken van het dagelijkse ritme thuis. Om boodschappen en kleding te verzamelen, je tassen in te pakken en op de fiets te stappen. Ons kroost is nu wel zo zelfstandig dat ze zelf wel weten wat ze op het strand nodig hebben, dus die regelen zelf hun bagage. De eerste tien minuten zeurt het dan nog door je hoofd of je echt wel alles heb, plakspullen, duinkaart en niet te vergeten, de sleutel van het huisje. Eenmaal in de duinen kan ik het loslaten en genieten van het ritje. We gaan weer een heerlijke fax-, pc- en tv-loze periode tegemoet. We zijn even ‘onbereikbaar’. Daarnaast zijn we ook nog eens van het gemotoriseerde verkeer af en kunnen we als het moet gillend de Kruisberg afracen. Eenmaal bij de fietsenstalling wordt de bagage verdeeld en gaan we de laatste plaagberg op, de strandopgang. Maar boven wordt je beloond, zie en ruik je de zee, die je al veel eerder hoorde. Samen prakken we de boodschappen in de kastjes en Nico trakteert zichzelf dan op een koud biertje en een lekkere stoel, gezicht richting zee.

geneuzel

Zelf moet ik altijd eerst even naar de branding toe. Alsof ik de zee wil laten weten dat ik er weer ben. Handen in de zakken turend naar de horizon me verbazend over de grootte van deze plas water, de indrukwekkende horizon waar slechts een enkel scheepje vaart. Wat stellen wij mensen eigenlijk voor ten overstaande van deze zee, van deze wolkenluchten en de prachtige zon? Waar gaat dat geneuzel van ons elke dag opnieuw over? Dat soort dingen bedenk ik dan. Daar word ik rustig van, relaxed. Ik voeg me weer bij man en kinderen en concentreer me op hen. De kans bestaat dat de kinderen allang buiten beeld zijn en vriendjes hebben gevonden of in het water liggen. Ook goed. Koffie drinken en de werkdag doornemen met Nico is ook prettig. Later spreken we weer andere strandbewoners en merken dat we, doordat we meer tijd hebben voor een praatje, ook meer begrip krijgen voor elkaars gewoontes. Door de jaren heen zijn we tot een kleine gemeenschap gevormd die het heel goed hebben met elkaar.