overbereikbaar

Je leest het, ik bedenk hier terplekke een nieuw woord: Overbereikbaar. Er verschijnt natuurlijk onmiddellijk een rode streep onder terwijl ik dit typ maar die laat ik lekker staan. Wat ik me afvraag is of wij misschien overbereikbaar zijn. Hier ben ik opgekomen omdat ik na een aantal dagen van grote drukte op het werk ineens een dag had waarop ik bergen heb verzet. En waarom? Omdat ik telefonisch en per mail niet meer bereikbaar was door een storing. Ideaal dus.

De voorgaande dagen werd ik gebeld en gemaild met tal van vragen en probleempjes. Nog maar nauwelijks iets opgelost of het volgende dilemma kondigde zich al weer. Met als gevolg dat ik om twaalf uur het gevoel had dat ik nog geen ruk had gedaan. En zat ik dan eindelijk aan een klus, zag ik in het rechter beneden hoekje van mijn scherm een antwoord verschijnen, waar ik een uur eerder op aangedrongen had. Ik doe natuurlijk net zo hard mee met  deze stalkpraktijken. Want dat zijn het. Met het gekregen antwoord wilde ik weer onmiddellijk mee verder. Met als gevolg dat ik van de ene klus naar de andere hopte, zonder echt productief te zijn.

Vandaag ging dat heel anders. Vandaag hadden we een storing waar ik een voordeel uit wist te halen. De enige echte stoorzenders waren de collega’s die door de gang luidkeels meedeelden dat er geen verbinding meer was en dat ze daarom NIETS meer konden doen! Van het feit dat ik noch per mail noch per telefoon te bereiken was, maakte dat ik eindelijk onverhinderd mijn werk kon doen. Binnen now time had ik een berg post gecreëerd voor TNT waar ik eerder met geen mogelijkheid aan toe wist te komen. Een stapel post: het bewijs van productiviteit!

Dat brengt mij tot het volgende. Als ik nu eens mijn dag zo indeel dat ik een aantal uren bereikbaar ben en een aantal uren niet, in plaats van de hele dag overbereikbaar. Zou dat werken? Of ben ik inmiddels verslaafd aan mijn eigen bereikbaarheid?