Mysterie

Onderstaand verhaal is oorsprongelijk geschreven in opdracht van het NHD, zomer 2005. Echter werd het wrak te vroeg verwijderd en daardoor het artikel nooit geplaatst.

Het mysterie achter de boot ‘Rika’

Heeft u onlangs het bootje met de naam ‘Rika’ nog zien liggen vlakbij de strandopgang van Wijk van Zee? Of wat er van over is? Het is niet meer dan een ‘niemendalletje’ waarvan je je afvraagt of het ooit zeewaardig is geweest. Misschien heeft uw kind erop gespeeld of heeft uw hond er doodleuk tegenaan gepiest.

Achter dit bootje zit wel degelijk een geschiedenis, dit is geen gewoon bootje. De ‘Rika’ deed afgelopen zomer dienst als huwelijksbootje op het stille strand van Heemskerk.

de geschiedenis

Het verhaal achter dit bootje gaat enige zomers terug, naar het jaar 2000. Friso van Vemde, één van de vier Ashton Brothers, bezocht het Heemskerker strand. Hij kwam daar op verzoek van zijn vriend Sjaak, een strandhuisbezitter, om een bijdrage te leveren aan een jaarlijks muziekevenement van de strandbewoners. Eenmaal op het Heemskerkse strand beland, was hij verkocht. Als een magneet bleef het strand aan hem trekken en zo wilde het gebeuren dat hij daar een paar jaarlijkse evenementen later, op 29 juli (onthoud die dag) een tweede liefde vond. Susanne, het nichtje van Sjaak.

Op 29 juli 2004 trouwden ze voor de wet, echter zonder feestelijke toeters en bellen. De familie moest nog maar even wachten op een feest want Susanne was hoogzwanger. Een maand later werd hun dochter geboren die dezelfde naam kreeg als van haar overgrootmoeder, Rika.

Friso en Susanne besloten hun bruiloft uiteindelijk te vieren op de plek waar ze elkaar gevonden hadden, het strand van Heemskerk. De datum werd, u raad het al, 29 juli 2005. De kans dat die twee hun trouwdag ooit zullen vergeten, werd daarmee voorgoed uitgesloten. Vriend Sjaak werd aangewezen als burgemeester van het strand, daar het de bedoeling was de trouwceremonie over te doen. Hoe? Dat moest de ‘burgemeester’ zelf maar zien. Het bruidspaar reserveerde het paviljoen De Vrijheit voor die avond en verzond de uitnodigingen per mail. Hun aandeel aan de plechtigheid zat er op, nu was de beurt aan Sjaak.

Er volgden onrustige nachten voor de burgemeester. Dromen over zeemeerminnen en Hercules de zeegod, vormden de basis voor zijn plan. Vroeg in het voorjaar lag hij zijn wensen in grote lijnen voor aan enkele bewoners van het strand. Hij wilde een huwelijksboot bouwen, geen gewone boot, nee…. het moest er één op wielen worden. En op deze boot moest een kapitein komen, die gezag zou voeren over een flink aantal strandlubbers (de mannelijke strandbewoners). Deze moesten de boot met het bruidspaar naar een, ook nog even te bouwen, trouwpodium trekken. Hij wilde witte zeenimfen die voor de trekkende lubbers uit zouden schrijden, hij wilde een zeemeermin uit zee vissen, hij wilde héél erg veel. Er klonk wat gemorrel over de haalbaarheid. Een boot op wielen trekken, door strandzand? De bouwkundigen onder de bewoners veegden de bezwaren resoluut van tafel. Het kon best en tot opluchting van Sjaak werd de groep steeds enthousiaster. Een paar strandvergaderingen later lag het draaiboek klaar. Vanaf een heuse bouwtekening werd door het mannenvolk een boot gemaakt, compleet met mast, zeil, boei, boegbeeld, olielampjes en jawel, op wielen. Naaimachines werden uit het stof geplukt om kostuums te maken. Allemaal in het geniep, want Friso, Susanne en hun naaste familieleden mochten er geen lucht van krijgen. Het moest echt een verrassing worden. En dat werd het.

de trouwerij

Zomer 2005 was tot 29 juli nogal zuinig geweest met zonuren. Tot grote vreugde van alle betrokkenen was het die dag wel mooi weer. Het feest begon in de vroege avond met een gezamenlijke pasta maaltijd aan een lange rij van tafels op het strand. Buiten het gebouwde podium langs de branding, dat deed vermoeden dat Robinson Crusoe met een gehavend vlot was aangespoeld, was er verder nog weinig te merken van het naderende theater. Na het eten werd het bruidspaar weggebonjourd naar één van de laatste huisjes op het strand, om hun trouwkleding aan te trekken. Zodra ze uit beeld waren, kwam iedereen in actie. De boot werd uit de schuilplaats getrokken en rijklaar gemaakt. Het zeil ging de mast in. Mannen hulden zich in juten kledij, vrouwen ruilden hun bikini om voor witte gewaden. Ze leken honderden jaren terug te gaan in de tijd. De kapitein, die er uit zag als Napoleon, liet zich in de boot door de strandlubbers naar het huisje trekken, waar het bruidspaar zich bevond. Hij nodigde ze uit om plaats te nemen in de boot. Bleekjes en overspoeld door emoties lieten ze zich in de boot helpen. Enige meters verder getrokken langs de branding, kwamen er vanachter de huisjes zeenimfen aan gejoeld, die schelpen voor de boot strooiden. Weer een aantal meters verder voegden verkleedde kinderen zich voor de stoet met zelfgemaakte instrumenten. Voor het podium hadden de genodigden en belangstellenden hun plekje op de, speciaal voor die dag, gemaakte bankjes gevonden. Door een haag van wuivende, in het strandzand gestoken, bamboe takken vond het paar de weg naar het trouw podium.

Het bruidspaar, gekleed in verschillende tinten roze en lila, (de bruidegom droeg witte schoenen met roze veters) pasten mooi in het, met stukken visnet en rafelige touwtjes, versierde decor. Er klonken klezmer klanken uit de accordeon van Wouter, neefje van de bruid, en het wachten was op de burgemeester. Er werd naar alle kanten uitgekeken, maar wie had verwacht dat deze uit de zee zou komen lopen?

zeemeermin

Gekleed in een streepjesbroek en billentikker, hoge hoed op het hoofd, ongeschoren snoet en twee (nep)vissen om zijn nek, deed hij denken aan een pennenvrucht van Anton Pieck. Hij hield een rede waarin vele zeemans uitspraken zaten verweven en linken naar het huwelijksbootje, hun dochtertje Rika en de verbondenheid met het strand. De ondertekende trouwakte was alleen geldig als deze meegenomen zou worden door een zeemeermin. Eén van de strandlubbers signaleerde langs de kust een mooi exemplaar. Volgens de burgemeester had hij er een stuk of acht in zee rondzwemmen. De zeemeermin werd door de strandlubbers naar het strand gehaald en na de huwelijksvoltrekking verdween ze met de getekende akte in een fles, weer de zee in. Ook de burgemeester vond zijn weg terug in het ruime sop. De zon was toen al achter de horizon verdwenen. Het paar stapte opnieuw in het bootje en het hele gezelschap vertrok naar het paviljoen om daar het feest voort te zetten. De Amsterdamse Klezmerband voegden zich al spelend tussen de strandlubbers en nimfen in. Dat stond nergens in het draaiboek maar gebeurde als vanzelfsprekend. Deze band heeft die avond tot in de late uurtjes de feestgangers op de been gehouden.

En zoals dat gaat met de strandlubbers  en zeenimfen van Heemskerk, was er dus weer een afterparty. Op het strand werd een groot kampvuur gemaakt. Dit keer kregen ze de piano mee uit het paviljoen. De pianist kon rustig doorspelen tijdens het ritje op de aanhanger achter de trekker richting vreugdevuur. Het muziek maken zette zich daar voort en ondanks dat het begon te miezeren heeft menigeen het weer ochtend zien worden.

zeevaardig

Lang is er gesproken over de voorbereidingen van dit feest, nog veel langer is er over nagepraat. Het bootje Rika werd op een schemerige avond nog op zeevaardigheid getest. Op een vlak zeetje lukte het. Daarna namen de eigenaren van het paviljoen het bootje graag over, want het smoelde zo leuk naast het Piet Hein Eek paviljoen. Transportproblemen waren de reden dat het bootje niet meegenomen werd aan het einde van het seizoen. Een raadsel werd het hoe dat bootje uiteindelijk in Wijk aan Zee gekomen is. Had de zee hier zijn aandeel in gehad?

‘Ineens stond het naast mijn paviljoen,’ verklaarde de eigenaar van het paviljoen Het Strandhuis. Hij sleepte het bootje dichter bij het terras en zo deed het nog dienst, tijdens het mooie najaar, als speelobject voor de kinderen. Na het seizoen bleef het bootje jammerlijk verloren en in tweeën gebroken achter.

Wilt u alsnog een kijkje gaan nemen bij het bootje Rika, beetje sfeer proeven nog? Dan moet u snel zijn, over enkele dagen worden de restanten door de Heemskerkse strandlubbers weggehaald.